Gepost op

Bloedwetten: Verlossing wint Indie Award!

Bloedwetten: Verlossing wint The Indie Awards Publieksprijs voor Beste Boek 2017!

The Indie Awards zijn een literaire prijs speciaal in het leven geroepen om de schrijvers die hun werk in eigen beheer uitgeven in het zonnetje te zetten.Wat een enorme eer dat Bloedwetten: Verlossing de publieksprijs voor Beste Boek 2017 in ontvangst mocht nemen!

Verlossing stond in drie categoriën op de shortlist:

  • Publieksprijs spannendste boek
  • Publieksprijs beste boek
  • Juryprijs beste boek

Ik ben enorm blij met deze prijs en wil iedereen die heeft gestemd enorm bedanken voor alle steun. Een opsteker zoals deze geeft me echt de moed om door te gaan, want zoals velen van jullie weten is het niet altijd even makkelijk om zelf de regie over het hele proces te moeten voeren. Dat gezegd hebbende, ben ik enorm blij dat het mogelijk is om als schrijver ook je eigen boeken uit te geven, waardoor mijn verhalen tóch stilaan hun weg naar het publiek vinden. Ondanks alle uitdagingen doe ik dat zelf uitgeven met hart en ziel en ik hoop jullie in de toekomst op nog veel mooie boeken te kunnen trakteren.

De officiële bekendmaking:

Gepost op

Blogtour Kleine moordenaar – de aftrap

 

Rafaël zit naast me op de bank, zijn muts tot over zijn oren naar beneden getrokken en zijn knieën raken zowat zijn kin. Hij doet niet onder voor een coole gast op de middelbare school die met zijn broek half van zijn kont gezakt door troosteloze gangen slentert.

Ware het niet dat Raf is geboren in Hofstede voordat de Ontkroning plaatsvond, ergens rond de jaren twintig van de negentiende eeuw in onze eigen jaartelling. Een plek waar armoede en waterpest welig tieren. Onderdrukt door een vader met losse handen heeft hij weinig vooruitzicht op een lang of gelukkig leven.

Hoewel ik net een (veel te dik uitgevallen) novelle over hem  heb volgeschreven, moet ik nog steeds aan deze kwetsbare jongen wennen. Ik heb hem immers leren kennen als gemaakte, een lispelende verschijning met rijen vlijmscherpe tanden en pikzwarte ogen zonder een greintje oogwit, die er niet vies van is om te pakken wat hem toekomt (bij voorkeur het bloed van zijn vijanden). Ravàn is een opgewonden standje, iemand die liever tegen de stroom inzwemt in plaats van mensen naar de mond te spreken, een rebel in hart en nieren.

Hij werd geboren als bijrol in Bloedwetten: Vonnis, eiste in Bloedwetten: Verlossing een belangrijke rol op in het plot (wie had gedacht dat uitgerekend hij als enige zou doorhebben hoe alles in elkaar steekt?) en ik ben ervan overtuigd dat hem een grootse toekomst wacht. Wellicht grootser dan hij zelf voor mogelijk houdt.

Kleine jongens worden groot.

Het is nog steeds een shock dat ik hem als mensenkind heb leren kennen. Hij heeft zich de afgelopen maanden volledig blootgegeven. Zijn kwetsbaarheid was ontroerend en zal voor sommige mensen pijnlijk herkenbaar zijn. Ik heb lang getwijfeld hoever ik in detail moest treden. Na een tijdje om de hete brij heen te hebben gedraaid, besloot ik dat ik Rafs verhaal onrecht zou aandoen door een blad voor de mond te nemen. Zoveel slachtoffers van misbruik worden monddood gemaakt. Ik moest Raf een stem geven, ook al is hij ‘maar’ een fictief personage. Fictie is een medicijn, het kan ons helen wanneer de realiteit te gruwelijk is om onder ogen te komen.

Censuur is tijdens het schrijven niet op zijn plaats. Het mag best ongemakkelijk worden en tegen de grenzen van het toelaatbare aan schurken. Wegkijken zou het verhaal onrecht hebben aangedaan.

Ik hoop dat jullie mijn kleine moordenaartje net zoals ik zullen omarmen en dat zijn verhaal een vorm van troost zal geven, al hoop ik vurig dat niemand hetzelfde pad zal moeten bewandelen als hij. Uiteindelijk kent ook zijn leven als mens in zekere zin een happy end. Het praat zijn daden niet goed, ook al waren ze zijn enige uitweg. Als hij een andere leermeester tegen het lijf was gelopen had hij wellicht andere keuzes gemaakt.

Een lezer vroeg me laatst waarom ik ervoor had gekozen om in Gedichten van licht en schaduw een moordenaar te verheerlijken. Voor mij is het geen kwestie van verheerlijking wanneer ik mij in het doen en laten van bijvoorbeeld een moordenaar verdiep. Het is enkel een manier om aan te tonen dat er vele tinten grijs tussen wit en zwart zijn; meer schakeringen dan we kunnen bevroeden, want elke booswicht is de held van zijn eigen verhaal en elke held is een tiran in de ogen van degene in wiens ellende hij zich niet kan inleven.

Raf pulkt stilletjes de vlokjes bloedpulver van zijn muffin en peuzelt ze op. Ik heb ze gebakken om te vieren dat het vandaag zover is: zijn bronvertelling ziet officieel het levenslicht. De afgelopen tijd heb ik hem al een paar keer de wijde wereld in gestuurd. Eerst naar zijn peettantes van redactie en persklaarmaken. Daarna naar een paar proeflezers die hem maar vreemd bekeken. Eentje werd zelfs een beetje depri van hem. Nou vraag ik je!

Maar vandaag is het anders. Vandaag trekt jonge Raf  de wijde wereld in, waar iedereen hem kan be- en veroordelen. ‘Niets om bang voor te zijn,’ zeg ik met de nodige bravoure. ‘Je hebt erger te verduren gehad. Ook al beoordelen onbekenden jou en slaan ze je met één ster om je oren, ook al begrijpt niemand wat de (integere) bedoeling van het verhaal is: jij weet waar je vandaan komt en jij weet waar je voor staat. Je hoeft niet vrienden met iedereen te worden om van waarde te zijn. Vandaag begint jouw grote avontuur, kleintje. Je zou ernaar uit moeten kijken.’

‘Maar zo direct is het voorbij,’ sputtert hij.

‘Je denkt toch niet serieus dat het voorbij is? Dat wij elkaar nooit meer gaan zien? Kleine moordenaar is geschreven. Je verhaal is verteld. Dát deel van jouw verhaal, tenminste… maar daar blijft het niet bij. Weet je nog wat je me laatst toevertrouwde? Over jouw terugkeer naar Hofstede, vlak nadat je van het bloed bent geworden?’

Hij knikt.

‘En Bloedwetten: Voortbestaan (werktitel), je denkt toch niet dat daarin geen rol voor jou is weggelegd?’

Nu begint hij te stralen.

‘Nou dan, stop die laatste muffins bij je en wegwezen. Ik zie je snel weer.’

Voor ik kan zeggen dat hij een jas en een sjaal moet meenemen – want het mag dan wel bijna lente zijn, het is nog fris buiten – is hij verdwenen.

Hoewel hij vroeg of laat bij me terugkeert, ga ik mijn kleine moordenaar missen. Zijn onschuld krijgt hij nooit meer terug, die verloor hij op de daken van zijn geliefde geboortestad op die ene nacht toen hij getuige was van een moord.

Het ga je goed, kleintje. De wereld ligt aan je voeten.

Bestel Kleine moordenaar hier.

Gepost op

Recensies op boekenblog ‘De perfecte buren’

 

‘Voor boekenblog ‘De perfecte buren’ las Jeanine Feunekes-Both Bloedwetten: Vonnis en Verlossing.

Over Bloedwetten: Vonnis:

Roan Storm is een zeer overtuigend personage. Je krijgt respect voor hem vanwege hoe hij met zijn bijna onmogelijke lot om weet te gaan. Het personage Roan Storm straalt kracht, rust en onverwoestbaarheid uit. Je leeft met hem mee, vooral tijdens en na zijn verandering. Hij moet leren leven met het feit dat hij nu een wezen is geworden dat hij altijd verafschuwde. Het aanpassen aan dat leven gaat niet zonder slag of stoot. Roan is een man van eer en weigert zich neer te leggen bij de ongeschreven regels van de Ath’vacci. Roan zoekt naar een weg om te leven met zichzelf.’

Over Bloedwetten: Verlossing:

Naarmate je verder leest stijgt de spanning. Er vinden een aantal belangrijke en vooral boeiende gebeurtenissen plaats. Het verhaal komt dan in een stroomversnelling en het is moeilijk om het boek aan de kant te leggen. Elk personage schijnt er een eigen agenda op na te houden en de zaken waar Roan mee te maken krijgt, worden van kwaad tot erger.’

Lees de hele recensie via deze link.

 

Vorig jaar recenseerde Jeanine ook al Zwart hart op o.a. Hebban. Hierover schreef zij:

‘Het verhaal zelf is indringend, soms beangstigend en laat je niet los.’

Lees de hele recensie via deze link.

Gepost op

Recensie Bloedwetten: Verlossing op Hebban

Christien Boomsma las Bloedwetten: Verlossing voor Hebban, Nederlands grootste lezerscommunity.

‘In eigen beheer een boek uitgeven dat ook nog eens uitsteekt boven het maaiveld? Sophia Drenth bewijst dat het kan. Haar boek Verlossing, het tweede deel van de serie Bloedwetten, is professioneel, oorspronkelijk en ook nog gewoon spannend. Een must-read voor wie wil weten wat Nederland te bieden heeft aan goede fantasy.’

Klik hier voor de volledige recensie.

Gepost op

Boekpresentatie Bloedwetten: Verlossing, een terugblik

Na langer dan anderehalf jaar bijna dag in dag uit met Bloedwetten: Verlossing bezig te zijn geweest, was het op 29 april jongstleden zover en mocht ik het boek op Elfia Haarzuilens in de prachtige kapel van het landgoed presenteren. De opkomst was boven verwachting. Met de hulp van diverse vrienden heb ik er een geweldig feestje van gemaakt.

Nadat Jasper Polane mij had geïntroduceerd en ik alle aanwezigen had verwelkomd, verzorgde Gewendolyn Snowdon een muzikaal intermezzo.

De première van de boektrailer viel helaas grotendeels in het water door overbelichting. Zelfs ik kon daar hartelijk om lachen, want dergelijke ups en downs typeren het hele proces van zelf je boeken uitgeven. De speciaal door Lon Snow gecomponeerde muziek klonk in ieder geval prachtig dankzij de akoestiek van de kapel. Je kan de boektrailer HIER in zijn geheel bekijken.

Natuurlijk had ik iets bijzonders voor alle aanwezigen in petto. Niet het doorsnee ‘schrijver leest voor, publiek dommelt weg’-momentje, maar een Bloedwetten pastiche, waarin diverse vrienden die in het publiek zaten een rol speelden. Johan Klein Haneveld liet zijn machtige stem over alle aanwezigen schallen toen hij in de rol van Kushir voor zijn rekening nam. Hij verraste zelfs mij door de tekst daadwerkelijk te zingen! Linda van Oostendorp vertolkte een niet zo lieftallige Maïa van Minnewold en Roderick Leeuwenhart zette zijn tanden in de rol van Victoire Rousseaux d’Hubertin., inclusief dode poedel als bontmanteltje (het meest dandy-eske kledingstuk dat hij in de kast van zijn vriendin had kunnen vinden).

Tot besluit was er een boekverloting en was het dringen geblazen om een boek mét handtekening te bemachtigen. Volgens Linda ben ik de langzaamste boeksigneerder ever. Een titel die ik met trots draag, omdat ik in elk boek iets anders probeer te schrijven.

Het signeren ging door tot in het voorportaal van de kapel, zodat de volgende presentatie kon beginnen.

Moe maar voldaan keerden de heldinnen terug naar hun kraam, want er wachtte nog een heel Elfia op hen, vol schitterend uitgedoste bezoekers waarvan er diverse een exemplaar van Bloedwetten: Verlossing kwamen halen. En uiteindelijk is het schrijversleven altijd weer met je beide beentjes op de grond staan en gewoon je eigen prakkie koken.

Bedankt aan iedereen die erbij was en die heeft meegeholpen om het zo’n fijne en gedenkwaardige dag te maken!

Bloedwetten aanschaffen? Dat kan HIER.

Foto’s: Hans Glaudemans

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Gepost op

Recensenten gezocht!

Wil jij Bloedwetten: Verlossing lezen voordat het boek officieel uitkomt? Geef je dan nu op als recensent! Uit de inzendingen worden 12 gelukkigen gekozen. Zij zullen het boek uiterlijk 15 april als ePub ontvangen. Dat is ruim twee weken voor de officiële boekpresentatie op Elfia Haarzuilens.

Wat moet je hiervoor doen? Geef je op via het contactformulier op www.bloedwetten.com of schrijf een mailtje naar: bloedwetten@gmail.com. Opgeven met een pb via de Facebookpagina van Bloedwetten is ook mogelijk.

Voorwaarden:

  • Word jij uitgeloot? Dan zeg je toe in ruil voor het e-book een (eerlijke) recensie te schrijven en deze op boekensites zoals Hebban, Goodreads en Bol.com te plaatsen. Deze recensie moet binnen een maand na ontvangst van de ePub op deze kanalen geplaatst zijn. De recensies zullen ook door mij gedeeld worden op de Bloedwettenwebsite en via social media.
  • Moet je een volleerd recensent zijn met een gouden pen om mee te kunnen doen? Helemaal niet. Schrijf gewoon eerlijk je mening (meestal geldt een minimum van 100 woorden voor een recensie). Juist als lezer is jouw oordeel over het boek enorm belangrijk.
  • Bloedwetten: Vonnis (het eerste boek) nog niet gelezen? Geen probleem. Als je wordt uitgeloot en je hebt het eerste boek nog niet gelezen, dan stuur ik je ook dat toe als ePub. Alleen zeg je dan wel toe om twee recensies te schrijven. Hiervoor krijg je dan twee maanden de tijd ipv een maand.
  • Opgeven kan t/m 7 april, middernacht.

Ik zie naar jullie reacties uit en ben heel erg benieuwd wat jullie van het boek vinden.

Bewaren

Bewaren

Gepost op

Bloedwetten wint Bastaard Fantasy Award

kees1
Foto: Kees Stravers

Afgelopen vrijdag (25 maart 2016) verzamelde zich een bont gezelschap in de Qbus te Leiden voor de prijsuitreiking van de Bastaard Fantasy Awards. De slimme heren van Bastaard hadden een aantrekkelijk programma samengesteld met optredens van o.a. Seed en Rapalje, waarmee de uitreiking werd omlijst.

Op ultrasjieke wijze had ik mij vanaf het huis van vrienden naar de Leidse binnenstad bewogen: de fiets van Jasper en Petra’s tienjarige zoon bleek een perfect fit. Tja, een schrijver 2.0 voert immers al haar eigen stunts uit, zo ook deze.

Het was een gezellig weerzien met oude vrienden en schrijfcollega’s, maar dan word je plotseling toch erg nerveus vlak voor bekendmaking van de categorie ‘beste boek’ en het ontrollen van de oorkonde met de uitslag. Je hoopt natuurlijk, maar probeert nergens op te rekenen en als je dan hoort dat jouw boek heeft gewonnen is dat gewoon onwerkelijk.

Bastaard Awards 017+
Met Jasper Polane

De klim het podium was op was ook onwerkelijk. Echt weer een Sophia-momentje. Tja, het zou best handig zijn geweest als ze me hadden verteld dat er back stage een trappetje was… Helaas bleek het geluid van de live stream te zijn uitgevallen. Ik kan jullie garanderen dat jullie wat betreft mijn speech niet veel hebben gemist, want ik had niets voorbereid. Ik zal hem hier nog even herhalen voor zover ik me kan herinneren, want ik was echt even sprakeloos: ‘Bedankt iedereen die heeft gestemd. Iedereen die heeft geholpen met het boek ook hartelijk bedankt. Dit is… ja… dit is echt heel tof. Dank jullie wel.’

Kijk, als je achter pc of laptop zit te kniezen, vloeien die woorden veel eleganter, maar het was tenminste recht uit het hart.

De fantasy scene is een mooi wereldje, vol liefde en enthousiasme, waarin mensen niet wegvluchten voor de realiteit, maar de wereld gewoon net iets mooier proberen te maken. Dit doen ze niet alleen door middel van uiterlijkheden zoals prachtige kostuums, maar ook door wie ze van binnen zijn. De gunfactor is groot, maar dat hij nog steeds zo groot is, had ik niet durven dromen. Tijdens mijn crowdfunding had ik er al van mogen proeven, toen vanuit allerlei hoeken en gaten mensen te hulp schoten, vaak mensen die mij niet eens kenden. Ik ben en blijf dankbaar, want op een gegeven moment denk je dat het wel klaar is met dat gunnen.

Bastaard Awards 013
Catfight met Kim en Rik

Wat mij het meest heeft ontroerd waren de welgemeende felicitaties van medegenomineerde schrijfcollega’s. Dat is een wel heel bijzondere gunfactor, want ik weet ook hoe het voelt om achter het net te vissen. Rik en Kim, jullie zijn kanjers!

Iets minder dan een jaar geleden begon ik kiezels in een vijver te gooien, kiezels die zeiden: help mij met het waarmaken van mijn droom, geef mijn boek een kans om het daglicht te zien. Inmiddels hobbel ik voort op de deining, kabbel ik langzaamaan richting grotere wateren, via een stroom naar een meertje en misschien ooit naar het open water van de zee.

Eén kiezeltje is al pardoes in een grotere plas terechtgekomen: onlangs haalde ik geheel onverwacht mijn eerste betaalde schrijfopdracht binnen. Hier mag ik op dit moment helaas verder niets over bekend maken, maar het wordt machtig mooi, dat weet ik zeker.

Als jullie me de komende tijd kwijt zijn, heb ik me verdiept in Bloedwetten II en geheime opdrachten. En ik glunder zo op zijn tijd ongetwijfeld ook nog na bij de herinnering aan een mooie avond. Stemmers bedankt!

Gepost op

Twee jaar Bloedwetten

bw 2jaar‘Wakker geworden uit een droom met een krachtig verhaalidee in mijn hoofd.’ Deze woorden schreef ik vandaag twee jaar geleden op.

Die droom zou het begin zijn van Bloedwetten. Op dat moment kon ik niet bevroeden wat er allemaal uit die nachtelijke visioenen zou voortvloeien, dat ik nu zou zijn waar ik nu ben, met een succesvolle crowdfunding achter de rug, ontelbare avonturen op het vlak van selfpubben rijker én de uitgave van een eerste roman op zak. Ik heb zelfs voor publiek staan pitchen. Mijn broek zakt er nog geregeld van af.

Het zijn uitdagingen die mijn leven stuk voor stuk hebben verrijkt, me meer dan eens tot wanhoop hebben gedreven, maar uiteindelijk bleek er elke keer toch een manier te zijn om het onmogelijke mogelijk te maken. Met veel hulp en liefde van anderen en een torenhoge gunfactor, laat dat onbetwist zijn!

Als ik die eerste notities in mijn Morning Pages teruglees, koortsachtig neergekrabbeld vlak na ontwaken, verbaast het mij welke elementen van Bloedwetten er vanaf dat eerste moment aanwezig waren. Ik schreef:beer meisje

‘Essentie: een man wordt ‘geturnd’ door bende vampiers/demonen die de schurft aan hem hebben. Maar hij doet niet mee, wordt een vampier, maar schrijft zijn eigen regels. Hij drinkt geen bloed maar doet aan autotransfusie.’

Het was er allemaal: de verwekking door een gruwelijke moeder, het baren van je eigen ziel, de slachting in de chocolaterie. Het idee van je grootste vijand het eeuwige leven geven, zodat je hem eindeloos kan misbruiken. Ook de vleermuisbeer was van meet af aan van de partij. Waar kwamen de beelden die ik zo intens had ervaren vandaan?

dexterVoor het slapengaan had ik de allerlaatste aflevering van Dexter bekeken (de VPRO hield weer eens zo’n lekkere Dexter-marathon). Die laatste minuut verankerde zich in mijn hoofd. Het gevoel van verlatenheid en wanhoop liet me niet los tot in mijn diepste droomtijd. En ja, het rode haar van Storm is zowel een ode aan als een knipoog naar Dexter.

Na het neerkrabbelen van die Morning Pages ben ik gewapend met een extra stevig ontbijt naar mijn pc gerend, waar ik vervolgens uren heb zitten schrijven. Dat was me in jaren niet overkomen. De schrijfkoorts sloeg toe en heeft me niet meer losgelaten. Ik ben blijven schrijven, dagelijks, vele uren achter elkaar. Het verhaal werd een novelle, de novelle groeide uit tot een roman en de roman werd het eerste deel van een tweeluik en ook het tweeluik lijkt nog maar het begin. Prequels zijn in de maak. Bloedwetten wil naar bloedstollende hoogten groeien. Het dijt uit als een kracht die groter is dan mezelf.

Hoe nu verder? Momenteel werk ik keihard aan deel II. Het is een gecompliceerd boek met een rijke schare aan personages en een ingewikkelde intrige. De grootste uitdaging uit mijn schrijversbestaan tot nu toe. Het is tevens een koppig boek dat zich niet zonder slag of stoot laat schrijven. Maar ik heb het nu in de houdgreep – of laat het me alleen maar in die waan? – en ik laat het niet meer gaan. Op een publicatiedatum kan je me op dit moment nog niet vastpinnen, zeker niet na wat ik de afgelopen jaren allemaal heb geleerd. Er komt zoveel kijken bij het publiceren van een boek.

Wat ik wel kan vertellen is dat er binnenkort belangrijk nieuws over de toekomst van Bloedwetten en mijn uitgeverij Staaldruk wordt bekendgemaakt. Het belooft een eigenzinnige samenwerking te worden, tussen twee partijen die veel met elkaar gemeen hebben. Ik ben ervan overtuigd dat we elkaar naar (nog) grotere hoogten zullen tillen.

Op naar de toekomst!

*Bron foto’s eigen archieven en Google. Alle rechten bij de makers.

Gepost op

NaNoWriMo2015: De Uitdaging

Dit jaar doe ik voor het eerst met NaNoWriMo (National Novel Writing Month). Voor wie daar niet mee bekend is: iedere november gaan duizenden schrijvers wereldwijd collectief uit hun plaat door de uitdaging aan te gaan om 50.000 woorden gedurende de maand november te schrijven. Dat houdt in dat je minimaal 1667 woorden per dag moet produceren om op schema te blijven.

‘Yeah, right, 1667 woorden per dag, is dat veel?’ vraagt de niet-schrijver zich af? Even ter vergelijking als ik aan een boek of verhaal werk, schrijf ik meestal rond de 1000 woorden per schrijfavond. Een gemiddelde roman telt rond de 80 à 90.000 woorden. Bloedwetten is 130.000 woorden rijk en daar heb ik in totaal anderhalf jaar aan geschreven (inclusief een ontelbaar aantal drafts voor sommige scènes).

Dus ja, 1667 woorden per dag schrijven is in mijn geval een behoorlijke uitdaging. Voor mij is de voornaamste reden om deel te nemen mijn schrijfflow terugvinden. Tot die eerste november jongstleden – toen het hele spektakel van start ging – was het een jaar geleden dat ik aan iets nieuws werkte. Mijn inzending voor de Fantastels verhalenwedstrijd was het laatste nieuwe werk dat er uit mijn handen kwam. Er is bijna een heel jaar gaan zitten in Bloedwetten afwerken en publiceren.

En nu heb ik me dus ein-de-lijk op deel II van Bloedwetten kunnen storten, een verhaal dat ik langer dan een jaar met me meedraag. Allemaal dankzij het voornemen om het er dit jaar eens op te wagen en een nanospurt te trekken.

Maar waarom jezelf dwingen? Schrijven ís voor het grootste deel jezelf dwingen. Inspiratie moet je afdwingen. Het is de aloude kwestie van butt in chair en schermstaren, een woord bij zijn kladden grijpen en beginnen. Nano is niet anders dan wat ik doorgaans doe als ik aan een boek werk: gaan zitten en doen. That’s all there is to it. Eerlijk waar. Woord na woord, draft na draft, net zolang tot je jezelf en je personages wel kan schieten. Maar als die flow er eenmaal is, is er niets wat in de buurt komt van die heerlijkheid van woorden die uit je vingertoppen vloeit. Elke schrijver zal beamen dat dat gevoel verslavend is en het is een van de redenen dat je er steeds weer voor gaat zitten.

Alles wat ik maak komt voort uit mijn hart, maar schrijven gaat nog dieper. Schrijven komt uit mijn ziel en om je zielenwoorden te vinden moet je diep graven. Soms enorm diep, dieper dan je lief is, dieper dan comfortabel is. Maar schrijven hoeft niet comfortabel te zijn. Schrijven gaat om je grenzen verleggen, met elk verhaal opnieuw, groeien, kleine stukjes van jezelf bijeen sprokkelen via de stem van je personages. En als de woorden niet goed zijn, dan schrijf je nieuwe, net zo lang tot het wel goed is. Om het ook daadwerkelijk te doen zet je een stok achter de deur. Deze maand is die stok voor mij nano.

Ga ik het halen? Geen idee. Eén schrijfloze dag gooide onlangs al roet in het eten. Ik ben inmiddels weer op schema na een heel weekend onafgebroken schrijven en heel veel schermstaren.

Misschien helpt het dat ik een extra stok achter de deur heb: als ik de 50.000 woorden haal, mag ik van mezelf een nieuw paar schoenen kopen. Dat moet toch zeker helpen om vlijtig door te pennen?*

Ik wens iedereen die met nano meedoet enorm veel succes. Soms tegen je computer gillen mag best, je haren uit je kop rukken of jezelf belonen met een zak chips of stuk taart omdat je helemaal niets geschreven hebt, mag ook. Maar wat je ook doet, blijft met die butt in die chair zitten tot je de 50.000 woorden (of wat je doel ook moge zijn) hebt geschreven. Je kan het!

De belangrijkste vraag is aan het eind van dit blog natuurlijk nog niet beantwoord: tellen de woorden uit dit stukje nu wel of niet mee voor nano?

*En wie hou ik voor de gek? Dat nieuwe paar schoenen komt er toch wel.