Geplaatst op

NaNoWriMo2015: De Uitdaging

Dit jaar doe ik voor het eerst met NaNoWriMo (National Novel Writing Month). Voor wie daar niet mee bekend is: iedere november gaan duizenden schrijvers wereldwijd collectief uit hun plaat door de uitdaging aan te gaan om 50.000 woorden gedurende de maand november te schrijven. Dat houdt in dat je minimaal 1667 woorden per dag moet produceren om op schema te blijven.

‘Yeah, right, 1667 woorden per dag, is dat veel?’ vraagt de niet-schrijver zich af? Even ter vergelijking als ik aan een boek of verhaal werk, schrijf ik meestal rond de 1000 woorden per schrijfavond. Een gemiddelde roman telt rond de 80 à 90.000 woorden. Bloedwetten is 130.000 woorden rijk en daar heb ik in totaal anderhalf jaar aan geschreven (inclusief een ontelbaar aantal drafts voor sommige scènes).

Dus ja, 1667 woorden per dag schrijven is in mijn geval een behoorlijke uitdaging. Voor mij is de voornaamste reden om deel te nemen mijn schrijfflow terugvinden. Tot die eerste november jongstleden – toen het hele spektakel van start ging – was het een jaar geleden dat ik aan iets nieuws werkte. Mijn inzending voor de Fantastels verhalenwedstrijd was het laatste nieuwe werk dat er uit mijn handen kwam. Er is bijna een heel jaar gaan zitten in Bloedwetten afwerken en publiceren.

En nu heb ik me dus ein-de-lijk op deel II van Bloedwetten kunnen storten, een verhaal dat ik langer dan een jaar met me meedraag. Allemaal dankzij het voornemen om het er dit jaar eens op te wagen en een nanospurt te trekken.

Maar waarom jezelf dwingen? Schrijven ís voor het grootste deel jezelf dwingen. Inspiratie moet je afdwingen. Het is de aloude kwestie van butt in chair en schermstaren, een woord bij zijn kladden grijpen en beginnen. Nano is niet anders dan wat ik doorgaans doe als ik aan een boek werk: gaan zitten en doen. That’s all there is to it. Eerlijk waar. Woord na woord, draft na draft, net zolang tot je jezelf en je personages wel kan schieten. Maar als die flow er eenmaal is, is er niets wat in de buurt komt van die heerlijkheid van woorden die uit je vingertoppen vloeit. Elke schrijver zal beamen dat dat gevoel verslavend is en het is een van de redenen dat je er steeds weer voor gaat zitten.

Alles wat ik maak komt voort uit mijn hart, maar schrijven gaat nog dieper. Schrijven komt uit mijn ziel en om je zielenwoorden te vinden moet je diep graven. Soms enorm diep, dieper dan je lief is, dieper dan comfortabel is. Maar schrijven hoeft niet comfortabel te zijn. Schrijven gaat om je grenzen verleggen, met elk verhaal opnieuw, groeien, kleine stukjes van jezelf bijeen sprokkelen via de stem van je personages. En als de woorden niet goed zijn, dan schrijf je nieuwe, net zo lang tot het wel goed is. Om het ook daadwerkelijk te doen zet je een stok achter de deur. Deze maand is die stok voor mij nano.

Ga ik het halen? Geen idee. Eén schrijfloze dag gooide onlangs al roet in het eten. Ik ben inmiddels weer op schema na een heel weekend onafgebroken schrijven en heel veel schermstaren.

Misschien helpt het dat ik een extra stok achter de deur heb: als ik de 50.000 woorden haal, mag ik van mezelf een nieuw paar schoenen kopen. Dat moet toch zeker helpen om vlijtig door te pennen?*

Ik wens iedereen die met nano meedoet enorm veel succes. Soms tegen je computer gillen mag best, je haren uit je kop rukken of jezelf belonen met een zak chips of stuk taart omdat je helemaal niets geschreven hebt, mag ook. Maar wat je ook doet, blijft met die butt in die chair zitten tot je de 50.000 woorden (of wat je doel ook moge zijn) hebt geschreven. Je kan het!

De belangrijkste vraag is aan het eind van dit blog natuurlijk nog niet beantwoord: tellen de woorden uit dit stukje nu wel of niet mee voor nano?

*En wie hou ik voor de gek? Dat nieuwe paar schoenen komt er toch wel.

Geplaatst op

Met de billen bloot en pitchen maar!

onderbroek

‘Zou ik het durven?’ vroeg ik enige tijd geleden op Facebook, begeleid door een link naar het evenement van the American Bookcenter Amsterdam om bij Oscar van Gelderen van uitgeverij Lebowski te pitchen.

‘Jij durft dat,’ luidde een van de antwoorden uit mijn vriendenkring.Dus ik besloot te durven. Ik heb het afgelopen jaar immers nog veel engere dingen gedaan.

Vandaag was het zover, getooid in een schone onderbroek, zoals een van ’s Neerlands grote schrijvers aanraadde bij iedere afspraak met een uitgever aan te trekken, en gelukkig nog wat extra kleding erover, begaf ik mij naar de ABC. Hm, ik bleek de meest underdressde persoon tussen het nerveuze schrijfvolk: geen mantelpakje, geen versleten corduroy blazer met elleboogstukken, maar gewoon in mijn spijkerbroek en gympen. Wel een kek giletje aangetrokken. Casual chic rules.

Voor de verandering was ik ruim op tijd, dus toch nog even naar buiten om mijn pitch te oefenen. Een toerist die aan het andere eind van het bankje ging zitten, nam mijn gebrabbel aan voor een zwoele boodschap, maar helaas voor hem, het was slechts mijn pitch die ik voor de honderdste keer tegen mezelf zat te herhalen.

Nipt op tijd weer binnen maak je natuurlijk een verpletterende indruk door over de voor jou bedoelde stoel te struikelen bij het kennismaken. Verblind door het schijnend licht van de uitgever, zal ik maar zeggen.

Ik had me voorgenomen om gewoon te laten gebeuren wat er zou gebeuren (inclusief mijn nek breken over een stoel) en het werd eigenlijk best een prettig gesprek. Eigenwijs als ik ben, besloot ik al snel om toch mijn boek te laten zien, hoewel iemand uit de uitgeefwereld me dat had afgeraden. Je wil immers niet dat je de uitgever het idee geeft dat zijn werk al is gedaan. Maar de reactie was positief.

Wat is er gekomen van die bloedig geschreven en ingestudeerde pitch? Daarvan heb ik alleen de eerste zin gebruikt, want die draagt de kern van het hele boek in zich mee:

Hoe blijf je trouw aan alles waarin je gelooft als je het monster wordt waartegen je vecht?

En dat exemplaar van Bloedwetten dat ik tevoorschijn toverde? Dat wilde mijnheer de uitgever graag hebben, als dat kon.

Zeg daar maar eens nee tegen.

De Lebowski-pitch is een maandelijks terugkerend event bij the American Bookcenter. Je eerstvolgende kans is op 25 oktober. Ga jij ook durven? Laat het me weten. Ik hou jullie op de hoogte hoe het voor mij afloopt.

Link naar Lebowski Pitch bij ABC.

Geplaatst op

Stemmen Hebban Awards

Zoals je misschien al gehoord hebt, is Bloedwetten genomineerd voor de Hebban Awards in de categorie fantasy. Je kan nu stemmen via deze link.

Je maakt op die manier ook nog kans op een Kobo reader en alle genomineerde boeken als ebook.

Gun je mij deze award, wacht dan niet langer af en breng nu je stem uit!

Mijn dank is – zoals altijd – groot.