Geplaatst op

De anatomie van een boektrailer (3)

‘Mag ik je insmeren met derrie?’ die vraag of eentje van soortgelijke strekking stelde ik aan Annelies, nadat ik locaties was wezen scouten met Robin. Ik had haar al ingelicht dat er een ‘flipscène’ in de boektrailer zou zitten, want ik wilde op de een of andere manier de transformatie van madame in beeld brengen. Maar hoe precies?

Bomen waarvan de wortels door de wind gedeeltelijk waren blootgelegd brachten mij op een idee. Die staan zowel op het Kootwijkerzand als op de Soesterduinen. Ik moest Robin tijdens ons locatiescout overhalen, want zij zag niet direct wat er in mijn hoofd opborrelde. Zij heeft ergens een behoorlijk gênant filmpje van mij op haar telefoon, waarin ik met mijn beste acteurtalent uitbeeldde wat mij voor ogen stond.

Ik wilde zwarte schmink gebruiken. Veel te tam, vond Robin. Dus, tja, toen kwam die derrie-vraag aan Annelies en moest ik aan het derrie-brouwen. Na wat geëxperimenteer met gelatine, koffie en aarde en een boel rare vragen stellen bij Holland & Barrett boodt een mengsel van bodylotion en grafietpoeder uitkomst.

Eerst nog even droog oefenen en toen konden we loos. Ik heb Annelies door de scène gecoached en alle ellende die madame tot op dat punt in het boek had doorstaan op haar afgevuurd. Ik heb geloof ik nog nooit zo vaak verdomme achter elkaar gezegd en soms wist ik gewoon even niet meer wat ik moest zeggen, zozeer was ik onder de indruk van Annelies in flipmodus.

Het resultaat: drie zeer voldane dames, waarvan we er eentje boven een teiltje hebben staan schoonschrobben.

Na flink flippen is het gewoon tijd voor nachtopnames. Natuurlijk hadden we het meest gênante voor het laatst bewaard, want flippen en door de derrie rollen is kinderspel vergeleken bij De Liefde.

Heel misschien leven ze nog lang en gelukkig …

Jullie gaan het allemaal zien in de boektrailer van 1000 nachten. Op dit moment werken wij achter de schermen hard aan montage, voice over en muziek. Ik ben op zoek naar een mooie locatie om de boektrailer later deze herfst in première te laten gaan. Ik houd jullie op de hoogte.

Tot slot het rijtje mensen zonder wie deze productie niet mogelijk zou zijn geweest. Bij deze nogmaals ongelooflijk veel dank dat jullie zijn meegegaan in mijn wilde plannen!

Annelies Jansen als ‘Madame’
John van den Bos als ‘Ya’sin’
Robin Rozendal van de Videomakers
Nathalie de Vogel, henna en fotografie
Timo van den Berg multi-inzetbaar assisteer-talent

En de mensen dankzij wie Ya’sin niet in zijn nakie hoefde rond te rennen: Eldritch Ensembles/John van den Bos (masker Ya’sin), Tiffany van den Boom (tuniek en broek Ya’sin), Laura Scheepers (mantel Ya’sin).

Heb je na dit fotoblog onbedaarlijke trek gekregen in een portie ‘madame’, dan kan je 1000 nachten via deze link (gesigneerd en met opdracht) direct bij de auteur bestellen.

De foto’s in dit blog zijn gemaakt door: Nathalie de Vogel, Robin Rozendal en Sophia Drenth

Geplaatst op

De anatomie van een boektrailer (1)

Achter de schermen bij de opnames van 1000 nachten

Zaterdag 21 september was het eindelijk zover, toen verzamelde een bescheiden filmcrew zich in de Soesterduinen voor de opnames van de boektrailer van 1000 nachten, de nieuwste Bloedwetten-bronvertelling.

Er gingen een aantal hectische weken aan vooraf, want als we nog mooi weer wilden hebben móésten de opnames naar ons gevoel uiterlijk half september plaatsvinden. Volgend jaar pas met een trailer op de proppen komen, zou weinig zin hebben. Dus we hakten de knoop door en gingen voor het meest ambitieuze scenario. Binnen drie weken regelde ik de kostuums, props, een tent, vogelde ik de make-up uit en communiceerde ik me een slag in de rondte.

Achter de schermen hebben we met de opnamedag (en daardoor ook met de mannelijke hoofdrol) geschoven, want een strakblauwe lucht was onontbeerlijk om de woestenij uit 1000 nachten te kunnen realiseren. Gelukkig waren de weergoden ons goedgezind en hadden de weermannetjes en – vrouwtjes het helemaal bij het rechte eind: een strakblauwe lucht straalde ons tegemoet boven de zandvlaktes van de Soesterduinen. Woestijn in Nederland: het kán!

Na het opzetten van ons kamp, het uitzoeken van de kostuums en een snelle lunch, was het tijd om Annelies in de henna te zetten. Nathalie had zich ingelezen in passende patronen en deed waar ze goed in is. Het resultaat was prachtig!

Daarna was het een kwestie van drogen. Gelukkig voor Annelies kwam Timo haar gezelschap houden, terwijl ik me drukmaakte om de aankleding en make-up van Ya’sin.

Het was de hele dag door een eindeloos gepruts met Ya’sins tagelmust en opstandige oren die er steeds weer onder uitdoken, met uiteindelijk de slappe lach van pure wanhoop tot gevolg. (En dan heb ik het nog niet eens over zijn afbladderende handen die ik in de loop van de dag drie keer heb moeten herstellen.) Het eindresultaat was beter dan ik had durven dromen en dat is uiteindelijk het enige wat telt.

Yas’sin in volle glorie.

Annelies is van zichzelf al een plaatje, dus daar had ik minder werk aan. Alleen die sluier, die vermaledijde sluier die in de loop van de dag wel duizend keer herschikt moest worden …

Het resultaat was adembenemend …

In het volgende deel van de reportage is het eindelijk tijd voor actie!

De foto’s in dit blog zijn gemaakt door Nathalie de Vogel, Robin Rozendal en Sophia Drenth.

Met dank aan: Robin Rozendal, Annelies Jansen, John van den Bos, Nathalie de Vogel en Timo van den Berg.

Ben je nu écht nieuwsgierig naar 1000 nachten? Dan kan je het boek hier (gesigneerd met persoonlijke opdracht) bestellen. 🙂

Geplaatst op

Boekpresentatie 1000 nachten

Op 13 april presenteerde ik de nieuwste Bloedwetten-bronvertelling, 1000 nachten op Elfia.

Een kort verslag van dit boekenfeestje …

Het weer was bar en boos. Toen ik me op weg begaf naar Story Stage sneeuwde het zelfs en kwam ik in een grote uittocht terecht van bezoekers die het hazenpad kozen. Gelukkig waren er nog best veel mensen (meer dan ik had verwacht) die de kou trotseerden en bij de boekpresentatie op Story Stage aanwezig waren.

Mij had het heugelijke nieuws bereikt dat madame LaSoeur, het hoofdpersonage uit 1000 nachten, aanwezig was. Zo begon de zoektocht naar de échte madame tussen de stukjes voordracht door. De resultataten waren in sommige gevallen stuitend. Ongelooflijk wat men al niet doet voor een lousy fifteen seconds of fame! Het begon met een madame met een pruik! De volgende was niet eens een mens, maar een Nara weggelopen van de cover van het nieuwste boek van Garvin Pouw. De derde was zeer overtuigend. Ze danste verrukkelijk maar helaas … Het was bewijs uit 1000 nachten zelf die haar door de mand liet vallen, want madame kan niet dansen: In het noorden worden ze immers met vastgevroren heupen geboren. En de vierde madame … daar had ik geen woorden voor, al weet ik zeker dan madame zo’n outfit in haar kledingkast heeft hangen.

Tussen alle hilariteit door vermaakten mijn lieve vriendinnen Meidi en Annelies met muziek en dans. Wat ben ik trots om zulke getalenteerde mensen in mijn vriendenkring te hebben!

Meidi Goh speelde een nieuw nummer uit eigen repertoire, On the wings of a swallow.
Begeleid door Meidi danste Annelies de sterren van de hemel.
Helaas viel Annelies ook door de mand. Ook al niet de echte madame! Meidi is er perplex van.
Mag ik een daverend applaus voor deze twee kanjers? Vanwege een probleem met het afspelen van de muziek hebben zij ter plekke een improvisatie in elkaar gezet alsof het zo bedoeld was. #kanjers
Tot slot de boekverloting en signeren!

Met dank aan Walter Lawerman en Sylvia van Eijk voor de foto’s.

Iedereen bedankt voor het deelnemen aan dit gave feestje, met in het bijzonder mijn madammen: Karin, Leonie, Annelies en Dominic, Annelies voor het dansen, Meidi voor de muziek, Sylvia voor het assisteren en niet te vergeten de heren van het geluid.

En heb jij nu ook zo’n zin gekregen in het boek? Dan kan je dat hier bestellen. 🙂

Geplaatst op

Blogtour Kleine moordenaar – de aftrap

Rafaël zit naast me op de bank, zijn muts tot over zijn oren naar beneden getrokken en zijn knieën raken zowat zijn kin. Hij doet niet onder voor een coole gast op de middelbare school die met zijn broek half van zijn kont gezakt door troosteloze gangen slentert.

Ware het niet dat Raf is geboren in Hofstede voordat de Ontkroning plaatsvond, ergens rond de jaren twintig van de negentiende eeuw in onze eigen jaartelling. Een plek waar armoede en waterpest welig tieren. Onderdrukt door een vader met losse handen heeft hij weinig vooruitzicht op een lang of gelukkig leven.

Hoewel ik net een (veel te dik uitgevallen) novelle over hem  heb volgeschreven, moet ik nog steeds aan deze kwetsbare jongen wennen. Ik heb hem immers leren kennen als gemaakte, een lispelende verschijning met rijen vlijmscherpe tanden en pikzwarte ogen zonder een greintje oogwit, die er niet vies van is om te pakken wat hem toekomt (bij voorkeur het bloed van zijn vijanden). Ravàn is een opgewonden standje, iemand die liever tegen de stroom inzwemt in plaats van mensen naar de mond te spreken, een rebel in hart en nieren.

Hij werd geboren als bijrol in Bloedwetten: Vonnis, eiste in Bloedwetten: Verlossing een belangrijke rol op in het plot (wie had gedacht dat uitgerekend hij als enige zou doorhebben hoe alles in elkaar steekt?) en ik ben ervan overtuigd dat hem een grootse toekomst wacht. Wellicht grootser dan hij zelf voor mogelijk houdt.

Kleine jongens worden groot.

Het is nog steeds een shock dat ik hem als mensenkind heb leren kennen. Hij heeft zich de afgelopen maanden volledig blootgegeven. Zijn kwetsbaarheid was ontroerend en zal voor sommige mensen pijnlijk herkenbaar zijn. Ik heb lang getwijfeld hoever ik in detail moest treden. Na een tijdje om de hete brij heen te hebben gedraaid, besloot ik dat ik Rafs verhaal onrecht zou aandoen door een blad voor de mond te nemen. Zoveel slachtoffers van misbruik worden monddood gemaakt. Ik moest Raf een stem geven, ook al is hij ‘maar’ een fictief personage. Fictie is een medicijn, het kan ons helen wanneer de realiteit te gruwelijk is om onder ogen te komen.

Censuur is tijdens het schrijven niet op zijn plaats. Het mag best ongemakkelijk worden en tegen de grenzen van het toelaatbare aan schurken. Wegkijken zou het verhaal onrecht hebben aangedaan.

Ik hoop dat jullie mijn kleine moordenaartje net zoals ik zullen omarmen en dat zijn verhaal een vorm van troost zal geven, al hoop ik vurig dat niemand hetzelfde pad zal moeten bewandelen als hij. Uiteindelijk kent ook zijn leven als mens in zekere zin een happy end. Het praat zijn daden niet goed, ook al waren ze zijn enige uitweg. Als hij een andere leermeester tegen het lijf was gelopen had hij wellicht andere keuzes gemaakt.

Een lezer vroeg me laatst waarom ik ervoor had gekozen om in Gedichten van licht en schaduw een moordenaar te verheerlijken. Voor mij is het geen kwestie van verheerlijking wanneer ik mij in het doen en laten van bijvoorbeeld een moordenaar verdiep. Het is enkel een manier om aan te tonen dat er vele tinten grijs tussen wit en zwart zijn; meer schakeringen dan we kunnen bevroeden, want elke booswicht is de held van zijn eigen verhaal en elke held is een tiran in de ogen van degene in wiens ellende hij zich niet kan inleven.

Raf pulkt stilletjes de vlokjes bloedpulver van zijn muffin en peuzelt ze op. Ik heb ze gebakken om te vieren dat het vandaag zover is: zijn bronvertelling ziet officieel het levenslicht. De afgelopen tijd heb ik hem al een paar keer de wijde wereld in gestuurd. Eerst naar zijn peettantes van redactie en persklaarmaken. Daarna naar een paar proeflezers die hem maar vreemd bekeken. Eentje werd zelfs een beetje depri van hem. Nou vraag ik je!

Maar vandaag is het anders. Vandaag trekt jonge Raf  de wijde wereld in, waar iedereen hem kan be- en veroordelen. ‘Niets om bang voor te zijn,’ zeg ik met de nodige bravoure. ‘Je hebt erger te verduren gehad. Ook al beoordelen onbekenden jou en slaan ze je met één ster om je oren, ook al begrijpt niemand wat de (integere) bedoeling van het verhaal is: jij weet waar je vandaan komt en jij weet waar je voor staat. Je hoeft niet vrienden met iedereen te worden om van waarde te zijn. Vandaag begint jouw grote avontuur, kleintje. Je zou ernaar uit moeten kijken.’

‘Maar zo direct is het voorbij,’ sputtert hij.

‘Je denkt toch niet serieus dat het voorbij is? Dat wij elkaar nooit meer gaan zien? Kleine moordenaar is geschreven. Je verhaal is verteld. Dát deel van jouw verhaal, tenminste… maar daar blijft het niet bij. Weet je nog wat je me laatst toevertrouwde? Over jouw terugkeer naar Hofstede, vlak nadat je van het bloed bent geworden?’

Hij knikt.

‘En Bloedwetten: Voortbestaan (werktitel), je denkt toch niet dat daarin geen rol voor jou is weggelegd?’

Nu begint hij te stralen.

‘Nou dan, stop die laatste muffins bij je en wegwezen. Ik zie je snel weer.’

Voor ik kan zeggen dat hij een jas en een sjaal moet meenemen – want het mag dan wel bijna lente zijn, het is nog fris buiten – is hij verdwenen.

Hoewel hij vroeg of laat bij me terugkeert, ga ik mijn kleine moordenaar missen. Zijn onschuld krijgt hij nooit meer terug, die verloor hij op de daken van zijn geliefde geboortestad op die ene nacht toen hij getuige was van een moord.

Het ga je goed, kleintje. De wereld ligt aan je voeten.

Bestel Kleine moordenaar hier.