Posted on

Met de billen bloot en pitchen maar!

onderbroek

‘Zou ik het durven?’ vroeg ik enige tijd geleden op Facebook, begeleid door een link naar het evenement van the American Bookcenter Amsterdam om bij Oscar van Gelderen van uitgeverij Lebowski te pitchen.

‘Jij durft dat,’ luidde een van de antwoorden uit mijn vriendenkring.Dus ik besloot te durven. Ik heb het afgelopen jaar immers nog veel engere dingen gedaan.

Vandaag was het zover, getooid in een schone onderbroek, zoals een van ’s Neerlands grote schrijvers aanraadde bij iedere afspraak met een uitgever aan te trekken, en gelukkig nog wat extra kleding erover, begaf ik mij naar de ABC. Hm, ik bleek de meest underdressde persoon tussen het nerveuze schrijfvolk: geen mantelpakje, geen versleten corduroy blazer met elleboogstukken, maar gewoon in mijn spijkerbroek en gympen. Wel een kek giletje aangetrokken. Casual chic rules.

Voor de verandering was ik ruim op tijd, dus toch nog even naar buiten om mijn pitch te oefenen. Een toerist die aan het andere eind van het bankje ging zitten, nam mijn gebrabbel aan voor een zwoele boodschap, maar helaas voor hem, het was slechts mijn pitch die ik voor de honderdste keer tegen mezelf zat te herhalen.

Nipt op tijd weer binnen maak je natuurlijk een verpletterende indruk door over de voor jou bedoelde stoel te struikelen bij het kennismaken. Verblind door het schijnend licht van de uitgever, zal ik maar zeggen.

Ik had me voorgenomen om gewoon te laten gebeuren wat er zou gebeuren (inclusief mijn nek breken over een stoel) en het werd eigenlijk best een prettig gesprek. Eigenwijs als ik ben, besloot ik al snel om toch mijn boek te laten zien, hoewel iemand uit de uitgeefwereld me dat had afgeraden. Je wil immers niet dat je de uitgever het idee geeft dat zijn werk al is gedaan. Maar de reactie was positief.

Wat is er gekomen van die bloedig geschreven en ingestudeerde pitch? Daarvan heb ik alleen de eerste zin gebruikt, want die draagt de kern van het hele boek in zich mee:

Hoe blijf je trouw aan alles waarin je gelooft als je het monster wordt waartegen je vecht?

En dat exemplaar van Bloedwetten dat ik tevoorschijn toverde? Dat wilde mijnheer de uitgever graag hebben, als dat kon.

Zeg daar maar eens nee tegen.

De Lebowski-pitch is een maandelijks terugkerend event bij the American Bookcenter. Je eerstvolgende kans is op 25 oktober. Ga jij ook durven? Laat het me weten. Ik hou jullie op de hoogte hoe het voor mij afloopt.

Link naar Lebowski Pitch bij ABC.

Posted on

Kleine vis in een (te) grote vijver

small fishVandaag was tout beau monde van schrijversland verzameld op het Rokin voor de heropening van het verhuisde Scheltema. Wat doe je dan als aspirant auteur? Juist, je springt op de fiets, gewapend met een stapeltje flyers…

Tja, en daar sta je dan je tot je grote schaamte te beseffen dat je voornamelijk teeveekoks herkent. Zonde dat mensen geen bordje om hun nek hebben hangen met wie ze zijn en wat ze doen. Mijn lengte helpt ook niet bij het tot stand brengen van een goed gesprek. Lachend erbij gaan staan als een boerin met kiespijn, terwijl mensen in gesprek zijn? Nee, dat gaat ’m echt niet worden.

Met de openingszin ‘Ik zou gek zijn als ik het niet doe’ Miss Koffietijd, Joop van den Ende en Gaston ‘Postcodeloterij is his middle name’ Starreveld flyers in de hand gedrukt. Vervolgens al mijn moed bijeen geraapt en als een ‘deer in headlight’ gepitcht bij de uitgever van Luitingh-Sijthoff, die in al zijn vriendelijkheid mijn veel te lange gekakel aanhoorde. De lift ging een paar keer tussen begane grond en penthouse op en neer, dus van een effectieve elevator pitch mocht geen sprake zijn.

Ja, ik zal de laatste zijn die het ontkent: ik doe maar alsof ik weet waar ik mee bezig ben. Maar dat e-mailadres van die uitgever, dat heb ik in ieder geval op zak.

Zal het ooit iets worden met mij en netwerken? Ik weet het niet. Vooralsnog ben ik te verstijfd van angst om er de lol te van in te zien, maar als deze kleine vis een grote(-re) vis wil worden, zal ik het moeten blijven proberen.

Ik hoop dat, mocht het me ooit lukken en ik niet opnieuw op het zijspoor van frustratie beland (nee, dat zeker niet!), ik me herinner hoe verschrikkelijk het is om je als kleintje tussen de groten te wagen. Ik zal proberen om een plekje in mijn kruiwagen vrij te houden voor de grootogige guppy’s die net doen alsof ze precies weten waar ze mee bezig zijn.

(Bron foto: pixabay, PDpics.)